Sabien deel 8
Als we bij mijn huis aankomen, willen de ouders van Mathijs net wegrijden. Paps zet de auto zo op de oprit neer, dat ze er niet langs kunnen en stapt uit. Mijn schoonouders stappen ook uit en de blikken die ze me toewerpen zijn zo ontzettend koud. Net zo kil en koud als Mathijs afgelopen vrijdag keek. Ik heb de neiging om hard weg te rennen, maar ik beheers mezelf. Ik loop naar mijn vader toe en vraag wat ze komen doen. “Tsja, Sabien, het is spijtig voor jou dat Mathijs heeft besloten niet langer met jou samen te leven. Maar het verbaast ons niets. Jij en je familie zijn geheel anders dan de onze. We hebben Mathijs hiervoor gewaarschuwd. Maar goed, uiteindelijk is nu dan toch gebeurd wat moest gebeuren. Met Mathijs hebben we afgesproken dat wij alvast de kleine kunstvoorwerpen ophalen. Morgen komen we met een verhuizer om een aantal meubelstukken, schilderijen en andere kunstwerken ophalen. We kunnen niet toestaan dat onze familiestukken verloren gaan.” Verbouwereerd staar ik ze aan en gelukkig neemt mijn vader het over.
“Er wordt voorlopig helemaal niets weggehaald”, zegt hij. “Sabien en Mathijs moeten dit samen oplossen, als de rust is weergekeerd. We moeten ook om de kinderen denken. Het zijn trouwens ook uw kleinkinderen! Het is voor hen al moeilijk genoeg dat hun ouders gaan scheiden. Laten we de zaak niet nodeloos ingewikkeld maken.” Mijn schoonouders lijken niet erg onder de indruk en ze sommeren mijn vader zijn wagen weg te halen. Ik ga ondertussen naar binnen. Het is net of ik de beklemmende aanwezigheid van Mathijs zijn ouders nog voel. Ik besluit ter plekke om morgen andere sloten op de deuren te laten zetten. Ik moet er niet aan denken om nog een keer op deze manier met hen geconfronteerd te worden. Mijn vader is inmiddels ook binnen gekomen en waarschuwt me dat ons nog heel wat te wachten staat. Hij wil weten onder welke huwelijkse voorwaarden Mathijs en ik getrouwd zijn. Helaas moet ik hem het antwoord schuldig blijven. Ik heb dat altijd aan Mathijs overgelaten, omdat zulke zaken me in het geheel niet interesseren. Ik voel nu wel dat ik daar niet verstandig aan heb gedaan., maar ja ….